Czy dzieci podzielają Twoją pasję?

Informacje o artykule

Autor: Piotr Baszucki

Fot: Petruc Dan Iulian | Żródło: https://www.facebook.com/photo.php?fbid ... =3&theater

Czy Twoje dzieci podzielają Twoją pasję akwarystyczną?

Może najwyższy czas zarazić je bakcylem przyrodnika i zachęcić do pomocy przy regularnej pielęgnacji akwarium.

A jak to wygląda u Was?

Ten krótki wpis z 2016 roku poruszał temat, który wraca w akwarystyce co pokolenie: akwarium jako narzędzie edukacyjne i pretekst do wspólnego spędzania czasu z dziećmi. Zbiornik roślinny jest tu wręcz idealny, bo w jednym pudełku z wodą da się pokazać obieg azotu, fotosyntezę, konkurencję o światło i zależności między roślinami, rybami a mikroorganizmami. Dla dziecka to żywe laboratorium, dla opiekuna - okazja, żeby przekazać nawyk regularności i obserwacji.

Jak sensownie włączyć dziecko w opiekę nad akwarium

• Przypisz proste, powtarzalne zadania: karmienie niewielką porcją, obserwacja i zapisywanie temperatury, notowanie, która roślina rośnie najszybciej.
• Podmiany wody i cięcie roślin rób razem - dziecko może podawać wodę odstaną i przygotowaną, a starsze samo obsłużyć wężyk.
• Testy wody to świetna "chemia domowa": wspólne sprawdzanie amoniaku, azotynów i azotanów uczy, dlaczego nie wolno przekarmiać.
• Prowadźcie prosty dzienniczek akwarium - daty nawożenia, przycinania, zakupu roślin.

Warto pamiętać o kilku praktycznych zasadach. Karma to najczęstsze pole do pomyłek, dlatego lepiej odsypać dzienną porcję do małego pojemniczka, niż pozwalać sypać wprost z opakowania. Sprzęt elektryczny - grzałka, lampa, filtr - powinien być zabezpieczony i podłączony przez gniazdo z bolcem, a wszelkie prace przy wodzie zaczynamy od wyłączenia zasilania. Do pierwszego "dziecięcego" zbiornika najlepiej wybrać rośliny łatwe w uprawie (anubiasy, mikrozorium, kryptokoryny, mchy) i spokojne, wytrzymałe ryby, żeby efekt był szybki i satysfakcjonujący.

Największą wartością nie jest jednak sam wygląd zbiornika, lecz cierpliwość, której uczy akwarium roślinne: efekt widać po tygodniach, nie po minutach. To lekcja, która zostaje na długo po tym, jak dziecko przestanie liczyć krewetki w mchu.