Korzenie drzew iglastych w akwarium

Informacje o artykule

Autor: Piotr Baszucki

Opublikowano: 08.02.2015, aktualizacja: 11.08.2026

Fot: Jarosław Harmata | Akwarium w galerii roslinyakwariowe.pl w Krakowie

Preparowanie korzeni do akwarium

Preparowanie korzeni znalezionych w naturze to pracochłonna czynność o czym przekonał się niejeden akwarysta próbujący tej absorbującej sztuki.

Pozwala ono na zastosowanie w akwarium dokładnie tych egzemplarzy, które upatrzymy sobie i wybierzemy podczas wyprawy na łono przyrody. Kolejny plusem jest także oszczędzność w stosunku do zakupu np. gotowych japońskich korzeni.

Jakie korzenie nadają się do akwarium?

Na to pytanie spróbujemy sobie odpowiedzieć w tym wątku.

Rozpatrzymy także kwestie poruszane w starej akwarystycznej literaturze, które omawiały stosowanie w akwarium korzeni drzew liściastych i iglastych oraz jakie wynikają z tego różnice i niedogodności w procesie preparowania. Zapraszamy do dyskusji!

Iglaste czy liściaste? Praktyczne wnioski akwarystów

Dyskusja na naszym forum sprowadza się do jednego, powtarzanego od lat wniosku: do akwarium nadają się przede wszystkim korzenie drzew liściastych, a głównym argumentem przeciwko iglakom jest żywica. To ona sprawia, że drewno sosen, świerków czy modrzewi trudno doprowadzić do stanu neutralnego dla wody - substancje żywiczne uwalniają się długo i nie usuwa ich zwykłe moczenie. Wyjątkiem wskazywanym przez doświadczonych akwarystów jest sosna bagienna, jedyny iglak realnie polecany do zbiornika.

Drugi kluczowy warunek to wiek i stan surowca. Poszukiwany korzeń powinien pochodzić z drzewa martwego od co najmniej pół roku, a nie ze świeżo wyciętej czy wykopanej rośliny. Drewno świeże, wciąż nasycone sokami, wymagałoby wielokrotnych cykli suszenia i gotowania, a i tak łatwiej gnije w akwarium. Osobna kwestia to etyka i prawo - wycinanie żywych drzew tylko po to, by zdobyć ozdobę do zbiornika, jest złym pomysłem i nie ma nic wspólnego z akwarystyką naturalną.

Na co jeszcze zwrócić uwagę w praktyce:

• korzeń trzeba okorować - kora pokrywa również części podziemne i musi zostać usunięta w całości, bo pod nią gromadzi się próchno i mikroorganizmy;
• preparowanie to gotowanie i długie moczenie, a nie wypalanie - ogień niczego nie oczyszcza, a jedynie osłabia strukturę drewna;
• moczenie prowadzimy w czystej wodzie, którą wymieniamy, aż korzeń przestanie wypływać - u niektórych trwa to kilkanaście dni i dłużej;
• jasny kolor świeżo okorowanego drewna nie jest wadą - z czasem w wodzie samo ciemnieje, więc barwienia ani przypalania nie trzeba wymuszać;
• przed decyzją warto ustalić gatunek drzewa; sprawdzone i chętnie używane jest np. drewno dębowe.