W przypadku zastosowania substratu nawozowego i podłoża neutralnego (np. żwiru) konieczne bywa oddzielenia od siebie obu warstw podłoża. Najlepszym sposobem jest...czytaj więcej.

Doświadczenia akwarystów - co sprawdza się w praktyce

Rozdzielenie warstw ma sens przede wszystkim wtedy, gdy pod żwirem znajduje się substrat nawozowy lub ziemia. Bez przegrody drobniejsza warstwa z czasem migruje w górę, a przy każdym przesadzaniu roślin czy restarcie zbiornika wzbija się do słupa wody. Akwaryści, którzy próbowali improwizować pieluchami tetrowymi, przekonali się, że materiał naturalny po kilkunastu miesiącach po prostu rozkłada się w podłożu i przestaje spełniać swoją funkcję. Dlatego wybór idzie w stronę materiałów syntetycznych, obojętnych chemicznie i odpornych na długotrwałe zanurzenie.

Najczęściej wskazywane rozwiązania to siatka elewacyjna (podtynkowa) oraz moskitiera z tworzywa sztucznego. Obie sprawdziły się w praktyce: warstwy pozostają rozdzielone, ziemia nie wypływa, a korzenie roślin swobodnie przerastają oczka i docierają do warstwy nawozowej. Dodatkowym atutem jest to, że przy demontażu zbiornika można złapać siatkę za rogi i wyjąć substrat niemal w całości, oddzielnie od żwiru - a samą siatkę wykorzystać ponownie.

• unikaj siatek z włókna szklanego - pojawiają się sygnały, że kruszą się na drobiny szkła groźne dla ryb;
• tnij materiał z zapasem, tak by przylegał do szyb i nie zostawiał szczelin na krawędziach;
• kupuj na metry, nie w rolkach - do jednego zbiornika potrzeba niewiele materiału;
• warstwa żwiru na siatce powinna ją solidnie docisnąć.

Częsta obawa dotyczy roślin szybko rozrastających się kłączami i rozłogami: czy przy przerzedzaniu nie wyciągniemy przegrody razem z korzeniami. W praktyce dociśnięta żwirem siatka trzyma się stabilnie, a jeśli roślina mocno się w nią wczepi, wystarczy nie wyrywać jej na siłę - lepiej przyciąć korzenie, zostawiając kilka centymetrów. Takie sadzonki przyjmują się bez problemu, a struktura podłoża pozostaje nienaruszona.